آیا اولویت دیگری وجود ندارد؟

 

این روزها بزرگترین دغدغه ی مردم را که جویا شوی و انتظار آنها از کاندیداهای ریاست جمهوری را بپرسی٬‌ حول چند کلیدواژه ی گرانی٬‌ تورم٬‌ اشتغال٬ مشکلات اقتصادی متمرکز می شود. اکثریت قریب به اتفاق کاندیداها هم در مباحث خود از ابتدای شروع فعالیت های انتخاباتی تاکنون به این موضوع به صورت خاص پرداخته و برانامه های زیادی را بیان کرده و مدون نموده اند. کاندیداها هر کدام خود را منجی مردم از شرایط اقتصادی کنونی دانسته و قول های ‌ 100 روزه٬ 6 ماهه٬ 2 ساله٬ و ... به مردم داده اند.

 

 

اما آنچه که همه ی کاندیداها به جز یک نفرشان٬ اصلا تاکنون در مورد آن سخن نگفته و برنامه ی خود را بر مبنای آن شکل نداده اند٬‌ دین٬‌ اسلام و قرآن است.

 

حضرت امام خامنه ای در بیان ویژگی های اصلح می فرمایند:

آنچه ما در این سالهاى طولانى از خیرات و برکات به دست آورده‌ایم، به برکت هدفهاى انقلاب بوده است؛ هر جائى که ما کم آوردیم، عقب ماندیم، شکست خوردیم، به خاطر غفلت از هدفهاى انقلاب اسلامى و هدفهاى اسلامى بوده است.

کسانى سر کار بیایند که مصداق: «انّ الّذین قالوا ربّنا اللّه ثمّ استقاموا» باشند؛ اهل استقامت، اهل ایستادگى باشند؛ زرهى پولادین از یاد خدا و از توکل به خدا بر تن خودشان بپوشند و وارد میدان شوند. شعارها را نگاه کنید، ببیند شعارهائى که تعیین میکنند، چه جور شعارهائى است؟

علامه مصباح در تحلیلی از انتخابات٬مردم و مشکلات اقتصادی می فرمایند:

به طور طبیعی، اکثریت مردم جامعه، به فردی اقبال دارند که بهتر بتواند مشکلات اقتصادی را حل کند، و این بدان معناست که جامعه ما از تفکر صحیح اسلامی فاصله گرفته است و متأسفانه در طول بیش از 30 سال گذشته، نظام ارزشی ما افت کرده است.

نه تنها اکثریت مردم، بلکه خواص و حتی کاندیداهایی که چنین انتظاری از آنها نمی‌رود، مهمترین برنامه‌ها و اهداف خود را رفاه اقتصادی، و نه ارزشهای انقلاب، عنوان می‌کنند.

هرچند واقعا مشکلات اقتصادی وجود دارد و بر مردم فشار می‌آورد و دولت وظیفه دارد در این زمینه کار کند، اما عنوان کردن آن به عنوان مهمترین هدف و نقطه اساسی، نشان از ضعف تفکر دینی و فاصله گرفتن از آرمان‌های امام(ره) دارد.

فرد اصلح، علاوه بر شرایط عمومی مدیریت کلان ازقبیل مشورت‌پذیری، عدم استبداد به رأی و مانند آنها، باید به‌طور خاص دغدغه دین، فرهنگ و ارزشهای اسلامی را داشته باشد و در برابر مستکبران کوتاه نیاید.

انقلاب اسلامی به خاطر دین بود و پیشرفت‌های مادی در سایه دین برای مردم ارزش داشت، لذا در طول 8 سال دفاع مقدس مردم با فقر و گرفتاری زندگی می‌کردند، اما دست از دین خود برنداشتند، و این بدان معناست که اگر مسئولین منحرف نشوند، مردم دارای صلابت ذاتی هستند.

ایشان در جایی دیگر می فرمایند:

اگر گفته شود اکثریت مردم با توجه به فشارهای اقتصادی به‌ویژه در سال‌های اخیر، حل مشکل گرانی‌ها را در اولیت انتخاب خود قرار می‌دهند، سخنی بیهوده نیست. البته باتوجه به شرائط حق هم دارند. اما برای کسانی‌که انگیزه دینی قوی دارند این سؤال مطرح می‌شود که:

آیا اولویت دیگری وجود ندارد؟

مردم نه برای شکم، بلکه به‌خاطر دین‌شان انقلاب کردند و لذا وقتی امام خطرات را برمی‌شمردند، بالاترین خطر را، احساس خطر برای دین می‌دانستند.

کم‌کم کار به‌جایی رسید که در بین شعارهای نامزدها، حتی یک مورد نیز اسلام و دغدغه دینی مطرح نمی‌شد. برخی سیاست‌مداران علی‌رغم این‌که خودشان افراد متدین و اهل تهجد هستند، شعارهای اسلامی در بین سخنان‌شان وجود ندارد، چرا که این‌گونه به آن‌ها القاء‌شده است که مردم از این مسائل دوری می‌کنند.

آیا ما نیز باید آلت دست کاندیداهایی شویم که شعارهای اقتصادی سر می‌دهند یا باید دغدغه دین و اسلام را داشته‌باشیم که خواسته مردم از انقلاب‌شان بود.

 

همچنین حجت الاسلام قرائتی در بیان راه حل مشکلات اقتصادی مردم می گویند:

الان که هشت کاندیدای ریاست جمهوری تبلیغات می کنند و از مشکلات اقتصادی می گویند، هیچ کدام نمی گوید که قرآن در مورد مشکلات اقتصادی چه می گوید. درست است که مشکلات اقتصادی 50 درصد مشکلات کشور است اما وجود قرآن و عمل به آن مشکلات اقتصادی را کم می کند. وقتی صف نماز جماعت خلوت می شود باید صف نان شلوغ باشد چرا این ها را ما نمی فهمیم.

من برای مشکلات اقتصادی به کاندیدای ریاست جمهور توصیه می کنم که اگر به قرآن توجه کنید، زندگی و وضع اقتصادی مطلوبی می شود. تنها کشتی بی سوراخ قرآن است که بهترین هدایت ها را دارد اما ما نتوانستیم شیرینی آن را در جامعه نشان دهیم.

 

 

در میان کاندیداهای ریاست جمهوری تنها دکتر جلیلی است که سخنرانی های خود را با دغدغه ی دینی آغاز می کند. وی در یکی از سخنرانی های خود در جمع مردم کرمان گفت:

یکی از بحث‌های بسیار اساسی که همیشه بین پیامبران الهی و دشمنان وجود داشته، دعوا بر سر این بوده که چه کسی باید درباره هدایت جامعه و اینکه مناسبت یک جامعه چگونه باشد، صحبت کند.

قرآن می‌فرماید که اگر از مخالفان بپرسید که چه کسی آسمان‌ها و زمین را آفریده هیچ دعوایی وجود ندارند، پس دعوا سر چیست که انبیای الهی با تمام مخالفان و دشمنان خود درگیر بودند، موضوع اصلی این بوده که چه کسی باید برای مناسبات انسان، جامعه، سیاست، اقتصاد و حکومت رب باشد.

دعوای مخالفان انبیای الهی نیز این بود و ادعای ربوبیت داشتند؛ نه خالقیت، نخستین سئوال فرعون هم از حضرت موسی و هارون (ع) این بود که چه کسی شما را هدایت می‌کند و ادعا داشت که ربوبیت دارد. امروز نیز ما همان دعوا را داریم، بسیاری از کسانی که امروز در برابر شما ایستاده‌اند و حتی به کلیسا می‌روند و مناسک عبادی انجام می‌دهند، می‌خواهند برای مناسبات دنیا تعریف کنند و بگویند که چه و چگونه انجام دهیم.

گفتمان انقلاب اسلامی این بود که چه کسی باید پروردگار، سیاست و هدایت جامعه را داشته باشد. ملت ما در خردادماه از 50 سال پیش به رهبری مرجعیت و امام عظیم‌الشأن این پرچم را بلند کرد، اما فقط پرچم نبود، بلکه استقامت کرد و پایداری ورزید و این مسیر را ادامه داد. امروز تمام دعوای دنیا با ما این است که ما می‌گوییم چگونه باشد و یک ملت در برابر آنها ایستاده و بر مواضع خود پای می‌فشارد و این باور را دارد که اگر این مسیر را ادامه دهد، هیچ خوف و نگرانی ندارد.

این وعده الهی است که اگر دعوت خدا و پیامبر(ص) را جواب بدهید یک حیات جدید می‌گیرید، ما این باور را در 34 سال گذشته تجربه کردیم و دیدیم هر میزان دعوت الهی را اجابت کردیم، یک حیات جدید گرفتیم.  روز به روز وعده‌های الهی محقق شد و نشان دادیم آنهایی که ادعا می‌کنند باید رب باشند، می‌توان در برابر آنها ایستاد و پیشرفت کرد.

 

با رجوع به قرآن کریم علاوه بر دستورات اقتصادی و ارائه ی روش های دینی برای بهبود زندگی مردم به آیاتی بسیار تامل برانگیز بر می خوریم. خداوند در آیه ی 96 سوره ی اعراف می فرماید:

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَکَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ

اگر مردم قریه ها ایمان آورده و پرهیزگاری پیشه کرده بودند برکات ، آسمان و زمین را به رویشان می گشودیم.

«برکات» ، به موهبت‏ هاى ثابت و پایدار گفته مى‏ شود، در مقابل چیزهاى گذرا. در معناى «برکت»، کثرت، خیر و افزایش وجود دارد. برکات، شامل برکت‏ هاى مادّى و معنوى مى‏ شود، مثل برکت در عمر، دارایى، علم، کتاب و امثال آن.

 

مگر وعده ی خداوند صادق نیست؟ وقتی نسخه ی الهی حل مشکلات اقتصادی در دستان مردم است٬ چه نیازی به نسخه پیچی های کاندیداهای ریاست جمهوری است که "منم منم" برخی از آنها گوش فلک را نوازش می کند؟

در این میان هر کاندیدایی که به نسخه ی الهی باورمند تر و در راه اجرای آن در شئون زندگی مردم مصمم تر است٬‌ صلاحیت نشستن بر مسند قوه ی اجرایی حکومت دینی را داراست.

 

 

از نظر بنده٬‌ جلیلی اصلح است. چون گفتمان او بر خلاف هفت متدین دیگر گفتمانی دینی است.

و این شاخصه ای است که دکتر جلیلی دارد و دیگران ندارند.

   + سید مجید - ۱٠:٥٥ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۳ خرداد ۱۳٩٢