ستاره ای بدرخشید و ماه مجلس شد

 

پانصد و هفتاد سال از آمدن آخرین فرستاده می گذشت. جهان در ذلالت و گمراهی به سر می برد. فرزندان آدم دوباره از راه راست فاصله گرفته بودند. از زمانی که کشتی نوح به زمین نشسته بود و مومنین از آن خارج و به هر جا پراکنده شده بودند و کافران و مشرکان همگی غرق، بارها و بارها فرزندان و نسل های بعدی در پیروی شیطان از راه راست منحرف شده و به شرک و کفر رو آورده بودند و هر بار هم خدای مهربان برایشان کسی از خودشان فرستاده بود تا آنها را بازگرداند. آخرین آنها عیسی پسر مریم مقدس بود. او که تولدش معجزه بود فرستاده شد تا مردم را از گمراهی علمای دین یهود نجات بخشد اما پس از او امتش به ورطه ی شرکی دیگر افتادند و او را فرزند خدا دانستند!

هفدهمین روز از بهار اول با طلوع فجر آغاز می شد و خانم پاک و مطهری در روز جمعه بارش را به زمین می گذاشت. در این ایام همسرش دیگر در کنارش نبود و فرسنگ ها دور از او بر اثر بیماری در گذشته و مدفون شده بود.

ابرهای تیره و تار جاهلیت سراسر شبه جزیره را فرا گرفته بود، کردارهای زشت و ناروا، کارزارهای خونین، یغماگری، فرزند کشی و ... هر گونه فضائل اخلاقی را از میان برده بود. جامعه در سراشیبی بدبختی عجیبی قرار گرفته بود و فاصله ی زندگی و مرگ آنان بسیار کوتاه شده بود. بت ها به جای خدای ابراهیم پرستیده می شدند. با طلوع فجر و تولد فرزندی، ستاره ی صبح سعادت دمید و محیط تاریک جامعه با میلاد او روشن شد.

در هنگام ولادت او ایوان کسری شکافت و چند کنگره ی آن فرو ریخت، آتشکده ی فارس خاموش شد، دریاچه ی ساوه خشک گردید، بت های بتخانه ی مکه سرنگون شد، نوری از وجود آن فرزند به سوی آسمان ها بلند شد که شعاع آن تا فرسنگ ها را روشن کرد. اینها همگی نوید پایان عصر جاهلیت و آغاز دورانی جدید را می داد.

هفت روز از تولد او گذشت. پدر بزرگش برای سپاسگذاری به درگاه الهی گوسفندی کشت و گروهی را دعوت کرد و در آن جشن باشکوه نام فرزند خود را انتخاب کرد:

محمد!

 


نام او را محمد گذاشتم چون خواستم که در آسمان و زمین ستوده باشد.

و این الهامی از جانب پروردگار بود برای نامگذاری پیامبر آخرالزمان، ختم پیامبران!

 

---

  • پی نوشت:

میلاد حضرت محمد مصطفی، بهانه ی خلقت و سرور کائنات و فرزند پاک و طاهرش صادق آل محمد بر همه ی خداپرستان مبارک باد.

 

   + سید مجید - ۱:٠۳ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٠ بهمن ۱۳٩۱