تئاتر 5+1

 

دیشب دور دیگری از مذاکرات هسته ای ایران با 5+1 در ژنو سوییس به پایان رسید و اینبار امریکا با لبخند٬ چماق را به دست فرانسه داده بود. اینبار این وزیر امور خارجه ی فرانسه بود که مانع رسیدن به یک توافق و بیانیه ی مشترک بین طرفین مذاکره بود. گویا آدرس های غلطی که از داخل ایران مخابره شده٬ طرف غربی را به اشتباهات محاسباتی فاحشی انداخته و آنها خیال کرده اند که ایران سخت به نتیجه ی این مذاکرات نیازمند است و به همین منظور تئاتری به راه انداخته اند تا بیشترین امتیاز ممکن را از تیم مذاکره کنند ی هسته ای ایران بگیرند. آنها بارها و بارها اعلام کرده اند که تحریم ها کاهش نمی یابد؛ همه ی گزینه ها روی میز است؛ ایران باید صداقت خود را ثابت کند؛ تحریم ها اثر کرده و گارد ایران باز شده است.

 

 

با سیاهنمایی هایی که در دوران انتخابات ریاست جمهوری و پس از آن از وضع مملکت صورت گرفت٬‌ با اظهار نظرهای نابجا و ناصواب برخی دولت مردان در مورد وضع اقتصادی مملکت و خزانه و ... و با تیترهای دروغ هر روزه ی روزنامه های زنجیره ای عملا این گرا به طرف غربی داده شده که تا می تواند طرف مذاکره خود را بترساند٬ معطل کند و تحت فشار بگذارد تا به خواسته های حداکثری خود برسد. به همین منظور هر یک از طرف های غربی نقشی را در تئاتر خود بر عهده گرفته اند و اینبار نقش چماق به فرانسه رسیده٬ نقش سگ پاچه گیر را طبق معمول رژیم اشغالگر اسرائیل ایفا می کند و نقش هویج را امریکا و سایرین بر عهده دارند. به نظر می رسد قرار است تا هر گاه مذاکرات به توافق نزدیک شود٬ یک کشور بر زیر میز زده و معادلات را برهم زند تا آنها یک قدم جلوتر بیایند و مذاکرات را از آنجا مجددا شروع کنند.

تیم مذاکره کننده ی هسته ای ایران که قبلا از پشت خنجر خورده و دستش توسط خودی ها خالی شده٬ جایی برای ناز کردن ندارد. ضمنا با وجود مقام معظم رهبری جای چندانی هم برای امتیاز دادن به غرب ندارد و نمی تواند از خطوط قرمز نظام عقب تر بیاید. با توجه به این وضعیت بود که دکتر روحانی دیروز و در دیدار با وزیر امور خارجه ژاپن صراحتا این پیام را به غربی ها رساند که آنها باید از فرصت استثنایی ایجاد شده توسط ایران استفاده کنند و به نوعی سعی کرد تا آنها را از عواقب نرسیدن به توافق بترساند. گویا زمانی که به دولت جدید ایران از طرف مقامات ارشد نظام داده شده محدود است و همانطور که در بیانات اخیر امام خامنه ای انعکاس داشت٬‌ علیرغم بدبینی به طرف غربی٬ یک بار دیگر ایران فرصتی را ایجاد کرده تا بهانه را از غربی ها گرفته و حجت را بر برخی طرفداران مذاکره در داخل تمام کند.

حال باید دید تئاتری که طرف های غربی با گراها و آدرس های غلطی که از برخی خود فروختگان داخلی دریافت کرده اند٬ چه نتیجه ای برای آنها دربرخواهد داشت. آنها خود به خوبی می دانند که توان حمله ی نظامی به ایران را ندارند و تحریم ها نیز تا یک مدت محدودی اثرگزار خواهد بود و پس از آن ایران مقاومت خود را در برابر آنها باز خواهد یافت. اگر ایران از رسیدن توافق با طرف غربی ناامید شود٬‌ همبستگی و اتحادی بین سیاستمداران و کارگزاران نظام در داخل ٬برای غلبه بر محدودیت ها٬ ایجاد خواهد شد و این به ضرر غرب است. در این صورت آن لحظه٬ نقطه ی پایان امتیاز دادن ایران و یا عقب نشینی تاکتیکی آن خواهد بود و همانند دوران پس از توافقنامه ی منحوس سعدآباد٬ پیشرفت های هسته ای ایران مجددا روند پیشرفت جهشی خود را بازخواهد یافت. پس این مذاکرات و رسیدن نتیجه در آن بیش از آنکه به نفع طرف ایرانی باشد به نفع طرف غربی خواهد بود. و آنها می کوشند آخرین فشارهای خود را قبل از رسیدن ایران به نقطه ی بدون بازگشت وارد آورده و آخرین رول های خود را به خوبی بازی کنند تا امتیازی حداکثری از ایران به خیال آنها تحت فشار٬ بگیرند.

 

   + سید مجید - ۱٢:٤٦ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱٩ آبان ۱۳٩٢